A' Μέρος - Μικρό οδοιπορικό στις παρυφές του Άθωνα - Αύγουστος 2011

Αναδημοσίευση: 26/8/2011

4 Αυγούστου 2011: εισέρχομαι «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης»  στο περιβόλι της Παναγίας.  Μετά από 19 χρόνια πορείας σε τούτο τον ευλογημένο τόπο (το 1993  -ήτανε θαρρώ σαν χθες-  που με αξίωσε ο Θεός να συναντήσω δυο μάτια μοναδικά που έκαναν την καρδιά σου να αναριγεί, εκεί στο κελί της Παναγούδας) έφθασα για πρώτη φορά σε μια πηγή που το πλούσιο αγίασμα της τρέχει με αμείωτη ένταση –όπως μας έλεγε ο γέροντας π. Βασίλειος στην Ι.Μ.Μ. Λαύρας- εδώ και 1050 χρόνια καθ’ υπόδειξιν της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Όρος για να ενδυναμώσει την πίστη του Αγίου Αθανασίου στο αγώνα του να χτίσει τη Ιερά Μονή. Εκπληκτικό θαύμα ο Σταυρός στο σημείο όπου ο Άγιος χτύπησε με το ραβδί του και ανέβλυσε το αγίασμα που τρέχει με ορμή για να ξεδιψά διψασμένες ψυχές. Πολλές φορές και από το παρακείμενο εκκλησάκι και μέσα από το ίδιο το νερό αναδύεται μια εκπληκτική ευωδία, -μας έλεγε ο γέροντας π. Βασίλειος-.

προσωπικό αρχείο
Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας η παλιότερη και ιστορικότερη μονή του Αγίου Όρους. Σα  να είσαι μέρος και συ αυτής της ιστορίας στις διάφορες φάσεις της, αρχαία, βυζαντινή και νεώτερη. 

Επιβλητικό το τεράστιο παράξενο κυπαρίσσι (1050 ετών ) που

φύτεψε ο άγιος.

προσωπικό αρχείο
Η φιάλη, έξω από το όμορφο βυζαντινό καθολικό, του 11. αι. με θαυμάσιες τοιχογραφίες του Θεοφάνη του Κρητός το ίδιο το καθολικό με τις διάφορες χρονολογικές φάσεις αγιογράφησης, τα παρεκκλήσια του του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Νικολάου, η εντυπωσιακή εικόνα της Παναγιάς η Οικονόμισσας (Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε έπειτα από την υπόσχεση της Παναγίας στον κτήτορα της μονής -τον άγιο Αθανάσιο Αθωνίτη- ότι εκείνη θα'ναι υπεύθυνη για να μη λείψει ποτέ τίποτα στο μοναστήρι. Η ίδια η Παναγία ονόμασε τον εαυτό της "οικονόμισσα" της μονής. Από τότε και μετά, ο εκάστοτε μοναχός που αναλαμβάνει τέτοια διακονήματα ονομάζεται παραοικονόμος (και όχι οικονόμος). Η Παναγία Οικονόμισσα επιτελεί θαύματα μέχρι και σήμερα),  η τράπεζα με τις μοναδικές τοιχογραφίες  εκεί όπου σιτίζεσαι πάνω στα ίδια μαρμάρινα τρπέζια που χάρισε στη μονή ο μεγάλος ευεργέτης της, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς, το παρεκκλήσι της Παναγίας της Κουκουζέλισσας, πύργος του Τσιμισκή, τα ευρήματα παλιάς ελληνικής πόλης,  και κυρίως η φιλοξενία και η πνευματικότητα των μοναχών της Μονής.

Φιάλη 11ος αι. - προσωπικό αρχείο

ΘΕΜΑ Α2 & ΘΕΜΑ Β2 - ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΕΜΑΤΩΝ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ

Από την εξαιρετική δουλειά του συνάδελφου  Γιάννη Μπάλτου

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΘΕΜΑ Α2

Ταξινόμηση και ενδεικτικές απαντήσεις μέσα από το βιβλίο, του Θέματος Α2.

3. Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο
4. Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού
5. Η Βασιλεία του Θεού: όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία;
7. «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»
9. Αρχή και πορεία του κόσμου
10. Ο άνθρωπος στο αρχικό του μεγαλείο
11. Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο;
12. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας
21. Φανατισμός και ανεξιθρησκία
24. Πίστη και Επιστήμη: αλληλοαποκλειόμενα ή αλληλοσυμπληρούμενα;
25. Ελληνισμός και Χριστιανισμός
28. Τα αφρικανικά θρησκεύματα
29. Ο Ιουδαϊσμός
30. Το Ισλάμ (Α΄)
31. Το Ισλάμ (Β΄)
32.Ο Ινδουισμός (Α΄)
33.Ο Ινδουισμός (Β΄)
35. Ο Βουδισμός
36. Η κινεζική θρησκεία
37. Η ιαπωνική θρησκεία

ΘΕΜΑ Β2

3. Θρησκεία: ένα πανανθρώπινοφαινόμενο
4. Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού
5. Η Βασιλεία του Θεού: όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία;
7. «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»
9. Αρχή και πορεία του κόσμου
10. Ο άνθρωπος στο αρχικό του μεγαλείο
11. Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο;
12. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας
21. Φανατισμός και ανεξιθρησκία
24. Πίστη και Επιστήμη: αλληλοαποκλειόμενα ή αλληλοσυμπληρούμενα;
25. Ελληνισμός και Χριστιανισμός
28. Τα αφρικανικά θρησκεύματα
29. Ο Ιουδαϊσμός
30. Το Ισλάμ (Α΄)
31. Το Ισλάμ (Β΄)
32.Ο Ινδουισμός (Α΄)
33.Ο Ινδουισμός (Β΄)
35. Ο Βουδισμός
36. Η κινεζική θρησκεία
37. Η ιαπωνική θρησκεία

ΚΛΙΜΑΞ

ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ
ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ

...τριάκοντα κεφάλαια, τὰ ὁποῖα ὡσὰν βαθμίδες κλίμακος, ἀναβιβάζουν ὅσους τὰ ἀκολουθοῦν ἀπὸ τὰ χαμηλότερα εἰς τὰ ὑψηλότερα...

Πατήστε επάνω

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/climax/ -  Νεοελληνικὴ ἀπόδοση: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου

Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνοι θείων ερώτων...

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι ἄναψαν τὸ Φῶς στὴν καρδιά τους καὶ τὸ κράτησαν ἄσβηστο...

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι ὑποδέχτηκαν τὸν Χριστό, τὸ Φῶς ποὺ ἦρθε στὸ σκοτάδι τους, γιατὶ αὐτοὶ ἔγιναν Παιδιὰ τοῦ Φωτὸς καὶ τῆς Μέρας.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι γεύονται τὸν Ἄρρητο μὲ τὸ στόμα τοῦ νοῦ τους κάθε στιγμή, γιατὶ αὐτοὶ βρίσκονται στὴ Μέρα, ἐκεῖ θὰ βαδίσουν μὲ Ὀμορφιά, ὁ βίος τους δὲν θὰ χάσει ποτὲ τὴ Χαρά.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι ζοῦν στὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ ἀδιάκοπα, γιατὶ αὐτοὶ τώρα καὶ στοὺς αἰῶνες χωρὶς τέλος θὰ εἶναι ἀδελφοὶ καὶ συγκληρονόμοι Του.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι ἄναψαν τὸ Φῶς στὴν καρδιά τους καὶ τὸ κράτησαν ἄσβηστο, χαρούμενοι αὐτοὶ στὴν ἔξοδο τοῦ βίου, τὸν Νυμφίο θὰ συναντήσουν, μαζί Του θὰ μποῦν στὸν Νυμφῶνα κρατώντας Λαμπάδες.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι γιὰ τίποτε ἀπ’ αὐτὰ δὲν διστάζουν ἢ δὲν νομίζουν πὼς εἶναι λάθος, γιατὶ αὐτοί, κι ἂν τίποτε ἀπ’ αὐτὰ δὲν ἔχουν, ποὺ δὲν τὸ εὔχομαι, εἶναι ὅμως βέβαιο, θὰ τρέξουν ὁπωσδήποτε νὰ τὸ ἀποκτήσουν.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι λαμπρύνονται μὲ τὸ θεῖο Φῶς, τὴν ἀσθένειά τους βλέπουν, τὴν ἀσχήμια τῆς στολῆς τῆς ψυχῆς τους καταλαβαίνουν,γιατὶ αὐτοὶ συνέχεια θὰ κλάψουν, μὲ τοὺς ποταμοὺς τῶν δακρύων τους θὰ καθαρίσουν τέλεια.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ, ὅσοι ἔχουν συνέχεια τὸ νοερὸ μάτι ἀνοιγμένο, μὲ κάθε προσευχή τους βλέπουν καλὰ τὸ Φῶς, καὶ στόμα μὲ στόμα μιλοῦν μαζί Του, γιατὶ αὐτοί, τῶν ἀγγέλων ἰσότιμοι, ἤ, τολμηρὸ ἴσως νὰ εἰπωθεῖ, πάνω ἔχουν φτάσει ἀπ’ τοὺς ἄγγελους, καὶ τὸ ἴδιο θὰ εἶναι στὴν ἄλλη ζωή. Γιατὶ οἱ ἄγγελοι ὑμνοῦν, ἐνῶ αὐτοὶ συνομιλοῦν. Κι ἂν τέτοιοι ἔγιναν καὶ συνεχῶς γίνονται, ἤδη τώρα, στὸν βίο αὐτό, ὅταν ἡ φθορὰ τῆς σάρκας τοὺς πιέζει, ποιοί θὰ γίνουν μετὰ τὴν Ἀνάσταση; Πῶς θὰ εἶναι ὅταν πάρουν τὸ πνευματικὸ καὶ ἄφθαρτο σῶμα; Πάντως ἴσοι, ὄχι μόνο μὲ τοὺς Ἄγγελους, ἀλλὰ μὲ τὸν Κύριο τῶν Ἀγγέλων, ὅπως ἔχει γραφεῖ: «γνωρίζουμε», λέει ὁ Ἰωάννης, «πὼς ὅταν μᾶς φανερωθεῖ θὰ εἴμαστε ὅπως Ἐκεῖνος».

ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ὅποιος εἶδε τὸ Φῶς τοῦ κόσμου μέσα του νὰ ἔχει πάρει Μορφή, γιατὶ αὐτός, σὰν ἔμβρυο ἔχοντας τὸν Χριστό, Μητέρα Του θὰ θεωρηθεῖ, ὅπως ὁ ἴδιος Ἐκεῖνος ὁ ἀψευδὴς τὸ εἶπε, «Μητέρα μου, ἀδελφοὶ καὶ φίλοι αὐτοί εἶναι».


Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνοι θείων ερώτων, μετάφρ. Γ. Βαλσάμης
Αποδελτίωση: Έλλοπος

Πηγή: Προσκυνητής

Η Ιερά Σκήτη της Θεοπρομήτορος Αγίας Άννης

Από το προσωπικό αρχείο

Ι.Σ.  Αγίας Άννης 2004

Το καθολικό 2004

Από τη Μικρά Αγία Άννα προς την Αγία Άννα
Μια από τις ομορφότερες διαδρομές του Αγίου Όρους

Από τον Άθωνα κατεβαίνοντας προς Αγία Άννα:
Ένα ακόμη σημείο της παρουσίας του Θεού στον κόσμο!!! 2011

Απ'ο τον Άθωνα κατεβαίνοντας προς Αγία Άννα 2ο 2011

Ηλιοβασίλεμα στην Ι. Σκήτη της Αγίας Άννης:
Με θέα τη Ιερά Καλύβη Αγ. Γεωργίου Καρτσωναίοι 

 Ιερά Καλύβη Αγ. Γεωργίου Καρτσωναίοι 2004

• Για το εορταζόμενο γεγονός της συλλήψεως της Θεοτόκου υπό της Αγίας Άννης διαβάζουμε στο θαυμάσιο ιστολόγιο της "Ιεράς Σκήτης της Θεοπρομήτορος Αγίας Άννης (Αγίου Όρους)": http://wwwilioudoron800.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html

• Εκτενές αφιέρωμα από τον Πρωτ. Δημήτριο  Αθανασίου: http://goo.gl/HKSw5

Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Θεοβάδιστο όρος Σινά

Ένα οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά. Της δημοφιλούς περιηγήτριας Μάγιας Τσόκλη στην τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ, "Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα" ...

http://www.youtube.com/watch?v=3F8mR-c4NPE&feature=colike

Ο Δάσκαλος οφείλει - Γεροντικό

Ο δάσκαλος οφείλει να μην αγαπά την εξουσία, να μην τον νοιάζει ο έπαινος του κόσμου, να αποφεύγει την υπερηφάνεια, να μην ξεγελιέται από κολακείες, να μην τον τυφλώνουν τα δώρα, να μην τον καταβάλλει η πείνα, να μην τον νικάει ο θυμός, αντίθετα, να είναι μακρόθυμος, επιεικής, πάνω απ’ όλα ταπεινός. Να έχει κύρος και υπομονή. Να φροντίζει τους μαθητές του σαν πατέρας και να ενδιαφέρεται για την ψυχή τους.
Αμμάς Θεοδώρα

«Κάθε παιδί που βλέπετε, να προσεύχεσθε γι αυτό… Προτού μπείτε στην τάξη, και ειδικά σε δύσκολα τμήματα…,να λέτε την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ…». Μπαίνοντας να αγκαλιάζετε με το βλέμμα σας όλα τα παιδιά, να προσεύχεσθε και μετά να μιλάτε προσφέροντας όλο σας τον εαυτό. Κάνοντας αυτή την προσφορά εν Χριστώ, θα χαίρεστε. Έτσι θ’ αγιάζεσθε κι εσείς και τα παιδιά».
Γέροντας Πορφύριος

Πηγή: « Ηλιαχτιδα

Όλα να τα κάνουμε προσευχή! – Γέροντος Πορφυρίου

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία. να μη σκέπτεσαι τον ύπνο.


Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.
Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε αλλού, στο ανώτερο, στον Θεό.
Αντί να στέκεστε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πώς να σας ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!
Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο Ίδιος.
Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεστε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.
Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση πονηρός και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν’ απαλλαγείτε από αυτές. Ν’ αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν’ αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κλπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ’ αντιδράσετε χειρότερα. Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ’ αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. Κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δεις τότε πως θα σ’ αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.
Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη.

Καλή δύναμη ! Ο Θεός συμπορεύεται μαζί μας !

(Από το βιβλίο: Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλιβίτου, Βίος και Λόγοι – Ι.Μ. Χρυσοπηγής Χανίων)

Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας

Διαβάστε περισσότερα: Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας: Όλα να τα κάνουμε προσευχή! – Γέροντος Πορφυρίου http://churchofagianapa.blogspot.com/2011/11/blog-post_8019.html#ixzz1eY3h2Ral

Ο Γέροντας Παΐσιος, ασυρματιστής του στρατού αλλά και της Εκκλησίας

Διηγήθηκε ὁ Γέροντας Παΐσιος: «Κάποτε ἡ διλοχία µας βρέθηκε περικυκλωµένη ἀπόχίλιους ἑξακόσιους ἀντάρτες σέ ἕνα φυσικό ὀχύρωµα ἀπό βράχο. Ὅλοι οἱ στρατιῶτες κουβαλοῦσαν πυροµαχικά καί ὁ Διοικητής κάλεσε καί µένα νά ἀφήσω τόν ἀσύρµατο, νά κουβαλάω καί ἐγώ. Μάλιστα µέ ἀπείλησε καί µέ τό πιστόλι. Νόµιζε ὅτι ἀπέφευγα νά κουβαλάω, γιατί ἤθελα δῆθεν νά κρύβωµαι.


»Κουβαλοῦσα, ἀλλά πήγαινα καί στόν ἀσύρµατο καί προσπαθοῦσα νά πιάσω ἐπαφή µέ τό Ἀρχηγεῖο. Ὁπότε ἀπό τά πολλά ἔπιασα ἐπαφή καί ἔδωσα νά καταλάβουν ὅτι βρισκόµαστε σέ δύσκολη θέση. Τήν ἄλλη µέρα, ἐνῶ οἱ ἀντάρτες εἶχαν πλησιάσει πολύ κοντά, ὥστε νά ἀκούγωνται οἱ βρισιές τους, ἦρθε ἡἀεροπορία καί τούς διεσκόρπισε».


Τό γεγονός αὐτό ἀνέφερε ἀργότερα ὁ Γέροντας σάν παράδειγµα σέ ὅσους ρωτοῦσαν: «Τί προσφέρουν οἱ µοναχοί στήν ἔρηµο καί δέν βγαίνουν στόν κόσµονά βοηθήσουν;»...


«Οἱ µοναχοί», ἀπαντοῦσε, «εἶναι οἱ ἀσυρµατιστές τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν πιάσουν ἐπαφή µέ τόν Θεό διά τῆς προσευχῆς, τότε ἔρχεται καί βοηθᾶ ὁ Θεός καλύτερα. Ἕνα ἀκόµη λιανοντούφεκο δέν ἔκανε τίποτε, ἐνῶ, ὅταν ἦρθε ἡ ἀεροπορία, ἔκρινε τήν µάχη».

Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, εκδ. Στ΄, Άγιον Όρος 2008, σελ. 71

Κάλλιστος Γουέαρ - Αδιάλειπτη προσευχή

 "...Ένα πρόσωπο που να είναι προσευχή όλο τον καιρό..."

Συνήθως διακρίνονται τρία επίπεδα ή βαθμοί στην εκφώνηση της Προσευχής του Ιησού. Αρχίζει σαν «προσευχή με τα χείλη», προφορική προσευχή. Έπειτα γίνεται πιο εσωτερική, καταλήγοντας σε «προσευχή του νου», "νοερά προσευχή". Τελικά ο νους «κατέρχεται» στην καρδιά κι ενώνεται μαζί της κι έτσι η προσευχή γίνεται «προσευχή της καρδιάς», ή για μεγαλύτερη ακρίβεια, και «προσευχή του νου μέσα στην καρδιά». Σ’ αυτό το επίπεδο γίνεται προσευχή ολόκληρου του προσώπου – όχι πια κάτι που σκεφτόμαστε ή λέμε, αλλά κάτι που είμαστε- γιατί η απώτερη πρόθεση της πνευματικής οδού δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο που λέει προσευχές, από καιρό σε καιρό, αλλά ένα πρόσωπο που να είναι προσευχή όλο τον καιρό. Η Προσευχή του Ιησού δηλαδή αρχίζει σαν μια σειρά από συγκεκριμένες πράξεις προσευχής άλλ’ ο τελικός της σκοπός είναι να θεμελιώσει σ’ αυτόν που προσεύχεται μια κατάσταση προσευχής που είναι αμείωτη, που συνεχίζεται αδιάλειπτα ακόμη κι ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες.

Διαβάστε περισσότερα: Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας: Τα τρία επίπεδα της προσευχής http://churchofagianapa.blogspot.com/2011/11/blog-post_10.html#ixzz1dJKK7mJN

«Το μυστήριο της Παιδείας του Θεού»

«Από την αρχή της μοναχικής μου ζωής ζούσα μια ήσυχη, καλή ζωή. Οι ακολουθίες στο Μοναστήρι και η Μυστηριακή ζωή με θέρμαιναν, με ανέπαυαν. Αυτό μέχρι την ώρα που γεννήθηκε μέσα μου κάτι άλλο, μέχρι την ώρα που αναπτύχθηκε η εσωτερική ζωή.


Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα κάψιμο εσωτερικό, ένα κάψιμο θείας αγάπης. Η φυσική και καλή ζωή που ζούσα μέχρι τότε, φαινόταν τώρα πολύ σκοτεινή, χωρίς νόημα και περιεχόμενο. Άρχισα να βρίσκω τον χώρο της καρδιάς, το κέντρο της υπάρξεως, τον ευλογημένο εκείνο χώρο που ανακαλύπτεται με την εν Χάριτι άσκηση και μέσα στον οποίο αποκαλύπτεται ο Ίδιος ο Θεός.


Αυτή η καρδιά είναι το πρόσωπο, γιατί πρόσωπο είναι «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος εν τω αφθάρτω του πνεύματος... ο εστίν ενώπιον του Θεού πολυτελές» (Α' Πέτρου γ' 4).


Μέχρι τότε διάβαζα αυτά στα βιβλία, τώρα τα έβλεπα στην πραγματικότητα. Ένοιωθα αυτό που λέγει ο Αββάς Παμβώ «ει έχεις καρδίαν δύνασαι σωθήναι», αυτό που λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «Θεός θεοίς ενούμενός τε και γνωριζόμενος εν καρδία»και ο Απόστολος Παύλος «ος έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών». Η καρδιά που είναι τα άγια των αγίων «της μυστικής ενώσεως Θεού και ανθρώπου, αυτής της ενυποστάτου δι' Αγίου Πνεύματος ελλάμψεως» ανακαλύφθηκε. Αισθανόμουν την καρδιά σαν Ναό μέσα στον οποίο λειτουργούσε ο αληθινός Ιερεύς της θείας Χάριτος. Παράλληλα με τον κτύπο του σαρκικού οργάνου της καρδιάς ακουγόταν και ένας άλλος κτύπος βαθύτερος και γρηγορότερος. Αυτός ο κτύπος συντονιζόταν με την ευχή του Ιησού. Ή μάλλον η ίδια η καρδιά έλεγε την ευχή. Όλη αυτή η κατάσταση συνδεόταν με μερικά χαρακτηριστικά.


Αναπτύχθηκε μια ερωτική κοινωνία με τον Θεό. Τότε καταλάβαινα γιατί οι Πατέρες ονόμαζαν τον Θεό έρωτα. «Ο Θεός έρως εστί και εραστόν» (Μάξιμος ο Ομολογητής) και «ο εμός έρως εσταύρωται» (αγ. Ιγνάτιος Θεοφόρος). Κάθε μέρα αισθανόμουν την περίπτυξη του Θεού. Αυτή η αγάπη εκείνο τον καιρό με είχε τρελλάνει. Ο Θεός βιωνόταν ως ελεήμων, ως γλύκα και γλυκασμός. Άναψε μέσα στην καρδιά μου το ευλογημένο πυρ, που έκαιγε τα πάθη και δημιουργούσε ανέκφραστη πνευματική ηδονή.


Αναζητούσα ησυχία, σκοτάδι, ηρεμία εξωτερική. Τα μικρά κελλιά, οι τρύπες των βράχων, ο ανοιχτός ορίζοντας της φύσεως, τα σκοτεινά μέρη με δέχονταν σαν φιλοξενούμενο. Την νύκτα έβγαινα στις ερημιές του Άθωνα. Μαγεία! Ευλογία! Μέθη! Στην μοναξιά και στην πολυκοσμία, στην έρημο και στα κοινόβια ζούσα την παρουσία του Θεού, την θεία περίπτυξη. Αναπτύχθηκαν τότε άλλες αισθήσεις, αισθήσεις πνευματικές, η νοερά αίσθηση, η νοερά δράση και ακοή. Όλος ο νους ήταν συγκεντρωμένος μέσα στο βάθος της καρδιάς και άκουγε εν ακορέστω γλυκασμώ την ευχή πού λεγόταν μέσα εκεί. Όλος ο εσωτερικός κόσμος ενοποιημένος. Όλα έδειχναν ότι γεννήθηκε ένας καινούργιος άνθρωπος, ένας καινούργιος κόσμος και μια καινή ζωή. Μια θερμότητα έκαιγε τα πάντα. «Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν ως ελάλει ημίν εν τη οδώ...» Η αίσθηση των μαθητών αυτών υπήρξε δική μου βίωση. Αισθανόμουν καλά τον λόγο του Χριστού: «πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω ει ήδη ανήφθη;» Και τον λόγον ότι ο Θεός«πυρ εστί καταναλίσκον». Άλλοτε αυτή η θέρμη και αυτή η φωτιά μετατρεπόταν σε πληγή βαθειά. Αισθανόμουν ότι αυτή η θερμότητα αναγεννούσε την ύπαρξή μου, πρώτα την ψυχή και μετά επεκτεινόταν και στο σώμα. Η αίσθηση ότι τώρα γεννήθηκα σε άλλον κόσμο ήταν διαρκής. Χοροπηδούσα σαν μικρό παιδί. Ακόμη υπήρξαν μερικές φορές πού ένοιωσα και την σάρκα μου σαν μικρού παιδιού, πού μόλις βγήκε από την μήτρα της μάνας του.


Αυτό δημιουργούσε βαθύτατη ειρήνη λογισμών. Ο νους καθαριζόμενος διαρκώς απέβαλε όλα τα ξένα στοιχεία τα οποία σαν λέπια τον εκάλυπταν. Γινόταν έτσι ελαφρός και πάντοτε εύρισκε καταφύγιο στην καρδιά. Εκεί παρέμεινε και ευφραινόταν πνευματικά. Εκεί μερικές φορές άκουγε και την φωνή του Θεού, πού ήταν πολύ συνταρακτική και δημιουργούσε πηγές δακρύων. Η γνωριμία με τον Θεό ήταν προσωπική. Η γνώση του Θεού πραγματικό γεγονός.


Μερικές φορές βυθιζόμουν σε βαθειά μετάνοια. Ο νους μπαίνοντας στην καρδιά εν Χάριτι έβλεπε το σκοτάδι, την βρωμιά της ψυχής και όλη η ύπαρξή ξεχυνόταν σε καυτά δάκρυα. Έκλαιγε η καρδιά. Τα δάκρυα της καρδιάς ξεχύνονταν επάνω της και την ξέπλεναν από την αμαρτία. Παράλληλα άνοιγαν και τα μάτια και γίνονταν πηγές δακρύων. Άλλοτε έκλαιγε μόνον η καρδιά και άλλοτε και το σώμα. Θρήνος βαθύς από την αποκάλυψη της ασωτίας... Κλάμα πολύ, αλλά όχι με απελπισία. Ήταν συνδεδεμένο με την αίσθηση της αγάπης του Θεού.


Εκείνο τον καιρό όλα ήταν ωραία. Η λέξη ωραία δεν έχει σχέση με την αισθητική, αλλά με την οντολογική πραγματικότητα. Έβλεπα τους λόγους των όντων σε όλη την δημιουργία. Και αυτό προξενούσε άρρητη ευφροσύνη. Όλα εξέφραζαν την αγάπη του Θεού. Η ανάγνωση της Γραφής έτρεφε την καρδιά. Οι λέξεις δεν πήγαιναν στην λογική, αλλά εισχωρούσαν στην καρδιά και την ζωογονούσαν. Όπως το μωρό ρουφά το γάλα από τον μαστό της μάνας του και τρέφεται, έτσι αισθανόταν η καρδιά τρεφόταν από το λόγο του Θεού. Γινόταν μετάγγιση αίματος. Τα βιβλία των Πατέρων τα διάβαζα με άλλο πρίσμα. Γνωστά κείμενα τότε τα έβλεπα διαφορετικά. Σαν να είχα αποκτήσει καινούργια μάτια και σαν να είχα μάθει καινούργια γλώσσα. Αισθανόμουν συγγενής πνευματικά με τους Πατέρας. Όμως τις πιο πολλές φορές δεν ήθελα να διαβάζω ακόμη και βιβλία πατερικά. Σαν να σταματούσαν την προσωπική επικοινωνία με τον εράσμιο Νυμφίο, σαν να διέκοπταν τη ζωντανή επικοινωνία με τον Δημιουργό του παντός.


Τα πάθη δεν ενεργούσαν τότε. Ένοιωθα όχι ηθικές αναστολές, αλλά την αναγέννηση μου. Ήμουν τόσο μεθυσμένος, ώστε δεν με ενδιέφερε απολύτως τίποτε. Υπήρχε μέσα μου μια ακατάσχετη αναζήτηση και επιθυμία να μη με αγαπούν οι άνθρωποι και μάλιστα να με περιφρονούν. Αφού είχα την αγάπη του Θεού, δεν με ενδιέφερε τίποτε άλλο. Ζούσα μια ερωτική ζωή, ζωή δακρύων... Η μόνη απασχόληση εγώ και ο Θεός. Ζητούσα την μοναξιά πού ήταν κοινωνία. «Ενώπιος Ενωπίω», «πρόσωπον προς Πρόσωπον». Αλλά και όταν ευρισκόμουν σε πολυκοσμία η εσωτερική φωνή ήταν ισχυρότερη. Και όταν κατά την διάρκεια ακολουθίας ο Γέροντας με έβαζε να ψάλλω, εγώ συγχρόνως άκουγα και αυτήν την εσωτερική φωνή της καρδιάς να επαναλαμβάνει την ευχή πού έγινε το εντρύφημά μου.


Αυτή η κατάσταση κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια. Μέρα-νύχτα έλεγα την ευχή. Και την ώρα πού κοιμόμουν η καρδιά προσευχόταν. Την άκουγα καθαρά να αδολεσχεί με τον Θεό.
Όποιος θέλει να διαπιστώσει αν υπάρχη Θεός, ας δοκιμάσει. Θα συναντήσει ένα ζωντανό Θεό! Η Χάρη του Θεού με αξίωσε εμένα το έκτρωμα όλου του κόσμου να αποκτήσω μια μικρή σταγόνα γνώσεως Θεού».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητρ. Ιεροθέου Βλάχου «Το μυστήριο της Παιδείας του Θεού»

Ένα θαυμάσιο κείμενο το οποίο αξιοποιείται θαυμάσια ιδιαίτερα στην Β' Λυκείου στη διδ. ενότητα  "Η ορθόδοξη άσκηση"

Β΄ Μέρος - Μικρό οδοιπορικό στις παρυφές του Άθωνα

5 Αυγούστου πρωί,  το οδοιπορικό στις παρυφές του Άθωνα συνεχίζεται με προορισμό τη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, ο δρόμος μακρύς δύσβατος αλλά συνάμα ευλογημένος. Πρώτη στάση στο ρουμάνικο –τη σκήτη του τιμίου Προδρόμου,  ευλογία και για το διψασμένο σώμα το τσίπουρο, το νεράκι στο αρχονταρίκι της Σκήτης.

 Μετά από μια εξαντλητική διαδρομή φθάνουμε στην σπηλιά του αγίου Νείλου. Το ασκηταρειό του αετοφωλιά, η άγρια θέα μαγεία, σε κάθε βήμα σου ενώπιος ενωπίω με το ζωντανό Θεό.

Μετά από μια από μια στάση στην φιλόξενη καλύβη του πατέρα Ευθυμίου, φθάνουμε στην ιστορική σκήτη των Καυσοκαλυβίων και στο φιλόξενο Κυριακό. 

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας βρίσκουμε πνευματική ανάπαυση στην καλύβη του πατρός Νείλου, συνεπαρμένοι από τη μοναδική θέα  του αφρισμένου Αιγαίου πελάγους .

 Προσκυνώντας αργότερα και στην σπηλιά του οσίου Ακακίου στην  ἱερά Σκήτη Ἁγίας Τριάδος τῶν Καυσοκαλυβίων  νοιώθουμε και εμείς μέρος του αγώνα τόσων και τόσων ερημιτών που ασκήτευσαν και πότισαν με τον άγιο ιδρώτα τους τούτα τα χώματα και με την ευλογία του γέροντα της σκήτης πατέρα Παταπίου, επιστρέφουμε στο Κυριακό.

A' Μέρος - Μικρό οδοιπορικό στις παρυφές του Άθωνα - Αύγουστος 2011

Αναδημοσίευση: 26/8/2011

4 Αυγούστου 2011: εισέρχομαι «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης»  στο περιβόλι της Παναγίας.  Μετά από 19 χρόνια πορείας σε τούτο τον ευλογημένο τόπο (το 1993  -ήτανε θαρρώ σαν χθες-  με αξίωσε ο Θεός να συναντήσω δυο μάτια μοναδικά που έκαναν την καρδιά σου να αναριγεί, εκεί στο κελί της Παναγούδας) έφθασα για πρώτη φορά σε μια πηγή που το πλούσιο αγίασμα της τρέχει με αμείωτη ένταση –όπως μας έλεγε ο γέροντας π. Βασίλειος στην Ι.Μ.Μ. Λαύρας- εδώ και 1050 χρόνια καθ’ υπόδειξιν της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Όρος για να ενδυναμώσει την πίστη του Αγίου Αθανασίου στο αγώνα του να χτίσει τη Ιερά Μονή. Εκπληκτικό θαύμα ο Σταυρός στο σημείο όπου ο Άγιος χτύπησε με το ραβδί του και ανέβλυσε το αγίασμα που τρέχει με ορμή για να ξεδιψά διψασμένες ψυχές. Πολλές φορές και από το παρακείμενο εκκλησάκι και μέσα από το ίδιο το νερό αναδύεται μια εκπληκτική ευωδία, -μας έλεγε ο γέροντας π. Βασίλειος-.

προσωπικό αρχείο
Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας η παλιότερη και ιστορικότερη μονή του Αγίου Όρους. Σα  να είσαι μέρος και συ αυτής της ιστορίας στις διάφορες φάσεις της, αρχαία, βυζαντινή και νεώτερη. 

Επιβλητικό το τεράστιο παράξενο κυπαρίσσι (1050 ετών ) που

φύτεψε ο άγιος.

προσωπικό αρχείο
Η φιάλη, έξω από το όμορφο βυζαντινό καθολικό, του 11. αι. με θαυμάσιες τοιχογραφίες του Θεοφάνη του Κρητός το ίδιο το καθολικό με τις διάφορες χρονολογικές φάσεις αγιογράφησης, τα παρεκκλήσια του του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Νικολάου, η εντυπωσιακή εικόνα της Παναγιάς η Οικονόμισσας (Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε έπειτα από την υπόσχεση της Παναγίας στον κτήτορα της μονής -τον άγιο Αθανάσιο Αθωνίτη- ότι εκείνη θα'ναι υπεύθυνη για να μη λείψει ποτέ τίποτα στο μοναστήρι. Η ίδια η Παναγία ονόμασε τον εαυτό της "οικονόμισσα" της μονής. Από τότε και μετά, ο εκάστοτε μοναχός που αναλαμβάνει τέτοια διακονήματα ονομάζεται παραοικονόμος (και όχι οικονόμος). Η Παναγία Οικονόμισσα επιτελεί θαύματα μέχρι και σήμερα),  η τράπεζα με τις μοναδικές τοιχογραφίες  εκεί όπου σιτίζεσαι πάνω στα ίδια μαρμάρινα τρπέζια που χάρισε στη μονή ο μεγάλος ευεργέτης της, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς, το παρεκκλήσι της Παναγίας της Κουκουζέλισσας, πύργος του Τσιμισκή, τα ευρήματα παλιάς ελληνικής πόλης,  και κυρίως η φιλοξενία και η πνευματικότητα των μοναχών της Μονής.

Φιάλη 11ος αι. - προσωπικό αρχείο

Η αξία μιας καλής πράξης την ημέρα

Γράφει ο Άγγελος Κ.

Ήταν καλοκαίρι του 1988. Έκανα με τα πόδια μόνος την διαδρομή Δάφνη-Καρυές-Σταυρονικήτα-Ιβήρων-Φιλοθέου-Λαύρα-Κερασιά-Αγία Άννα. Στον δρόμο από την Λαύρα στην Κερασιά, λίγο έξω από την Κερασιά συνάντησα ένα γεροντάκι που έσκαβε στον κήπο του.
«Καλώς τον», μου είπε, «έλα να πιεις ένα νερό.»
Παίρνω το νερό. Τον ευχαριστώ. Πίνω. Δοξάζω τον Θεό. Πιάνουμε κουβέντα.
«Πως σε λένε;»
«Σ.»
«Από πού είσαι;»
«Από την Αθήνα.»
«Που πας;»
«Στον π. Θ.»
«Τι δουλειά κάνεις;»
«Δικηγόρος.»
«Δεν πειράζει!»
«Άκου παιδί μου, Σ., να σου πω μια ιστορία. Ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος, γεμάτος πάθη, εγωισμό, φιλοχρηματία, φθόνο, οργή. Μια μέρα, εκεί που έβγαινε από ένα φούρνο φορτωμένος με ψωμιά, ένας φτωχούλης του ζήτησε ελεημοσύνη. Όμως, ο πλούσιος θύμωσε και στον θυμό του πέταξε ένα καρβέλι ψωμί στον φτωχό. Αυτός το πήρε και το έφαγε στο σπίτι του με τα παιδάκια του. Έφτασε ο καιρός και ο πλούσιος κοιμήθηκε. Ήρθαν τότε οι δαίμονες και του τραβούσαν την ψυχή του να την πάνε στην κόλαση. Μπήκαν τα πάθη του στην μια πλευρά της ζυγαριάς και η ζυγαριά έγερνε προς την κόλαση. Έβαλε τότε, Σ. παιδί μου, και ο φύλακας άγγελος του από την άλλη πλευρά το καρβέλι, που ο πλούσιος είχε πετάξει με θυμό αλλά ο φτωχός το έφαγε με τα παιδιά του και ωφελήθηκε, και αμέσως η ζυγαριά ισορρόπησε και η ψυχή σώθηκε. Βλέπεις, παιδί μου, τι αξία έχει και η πιο μικρή καλή πράξη ανεξάρτητα από την προαίρεση αυτού που την κάνει;! Άντε στο καλό, παιδί μου και να θυμάσαι, πριν βάλεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι κάθε βράδυ, να κοιτάς να έχεις κάνει τουλάχιστον μια καλή πράξη. 

Πηγή: http://santo-rinios.blogspot.com/2010/06/blog-post_2497.html

Γ ' Γυμνασίου - Δ. Ε. 17η: Η συμβολή του μοναχισμού στην κοινωνική αλληλεγγύη, στην πνευματική ζωή και την τέχνη

ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΕΡΡΕΣ ΤΟ ΔΕΚΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΙΩΝΑ.

Τα Τυπικά των Μοναστηριών, επίσης, αποκαλύπτουν την κοινωνική απόκλιση του Μοναχισμού. Επί παραδείγματι, το Τυπικόν της Μονής του Προδρόμου αναφέρει: " Ή προσευχή είναι καλή, πραγματικά πολύ καλή. Όμως, ή αγάπη, πού εκφράζεται με έργα ελεημοσύνης και ευσπλαχνίας, όχι μόνον δεν είναι κατώτερη της προσευχής, αλλά ουσιαστικά είναι ή ηγέτιδα και ή κορωνίδα των αρετών του Θεού. Διότι από αγάπη o Θεός έγινε άνθρωπος και με τα έργα της αγάπης o άνθρωπος γίνεται Θεός." Το Τυπικό προέβλεπε την δωρεάν διανομή άρτου στους φτωχούς κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τον Οικονόμο της μονής.

Πηγή: http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/06/blog-post_3810.html

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ : ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΟΥ

Ερώτηση: Σεις π. Συμεών πώς βρεθήκατε από το Περού στο Άγιο Όρος; Πριν γίνεται ορθόδοξος τι είσασταν; Απάντηση: Καθολικός. Ερώτηση: Και πώς ήλθατε εδώ; Είναι ενδιαφέρον. Απάντηση: Από νεαρός, όταν ήμουν περίπου 16 χρονών, κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι άλλο. Ερώτηση: Οι γονείς σας ήσαν Χριστιανοί; Ήσαν άνθρωποι της Εκκλησίας; Απάντηση: Ή οικογένεια μου...Ή μητέρα μου είναι μια θαυμάσια γυναίκα με πνευματικότητα και βάθος πολύ. Ό πατέρας μου είναι άνθρωπος με λεβεντιά και με μεγάλη καρδιά. Είναι μια αρχοντική, μποέμικοι οικογένεια του Περού. Ξέρετε ποιοι είναι μποέμ; Όσοι γλεντούν τη ζωή τους. Οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι. Ό πατέρας ανήκει σ' αυτούς. Αγαπούσε την οικογένεια του πολύ και Ιδιαίτερα εμένα. Οι γονείς μου, λοιπόν, πήγαιναν στην Εκκλησία, αλλά τίποτε πάρα πέρα. Εγώ φοιτούσα σ' ένα καθολικό γυμνάσιο, όπου οι καθηγητές ήσαν κληρικοί όμως ήταν αδύνατο να δεχτώ το Χριστιανισμό όπως μου τον παρουσίαζαν. Πίστευα πώς, ασφαλώς, θα υπήρχε κάτι άλλο. Από μικρός είχα διαβάσει βιβλία πολλά και είχα ασχοληθεί, με τις ανατολικές θρησκείες. όμως, όλα αυτά μίλαγαν πιο πολύ για μια ηθική για την υποχρέωση δηλαδή του ανθρώπου να ζει ηθικά και καλά πάνω στη γη, ενώ δεν έλεγαν τίποτε για την ανάγκη της μυστικής εν Χριστώ ζωής. Ή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει ενταχθεί τόσο πολύ μέσα στα πλαίσια του κόσμου, πού γίνεται κοσμική αξία. Μια κοσμική αξία πού προσωπικά ήταν αδύνατο να την δεχτώ γιατί πάντα ζητούσα αυτή την υπέρβαση της αμεσότητας. Ήταν τότε πού ήμουν πολύ επηρεασμένος από τον Αμπώ πού για μένα είναι από τους μεγαλύτερους σουρεαλιστές της εποχής μας. Άφησα τις σπουδές και εγκατέλειψα το Περού. Δεν ενδιαφερόμουνα ποτέ να πάρω ένα πτυχίο. Έψαχνα. Πήγα στην Ευρώπη, στο Παρίσι και το Λονδίνο αναζητώντας το κάτι άλλο. Λες και βρισκόμουν σ' ένα λαβύρινθο από τον όποιο ζητούσα να βγω. Στο Παρίσι γνώρισα κάποιον πού κι αυτός πρώτα, ήταν καθολικός και αργότερα έγινε ορθόδοξος μοναχός. Μετά ήλθα στην Ελλάδα και βρήκα τον παπα-Γιώργη πού μ' έκανε ορθόδοξο. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:  ΑΘΩΣ ΟΡΟΣ ΑΓΙΟ - ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. ΤΑΣΟΣ ΜΙΧΑΛΑΣ 1981 Πηγή: http://www.pigizois.net/pneumatikoi_logoi/simeon_peroy/simeon_peroy.htm

Η εξομολόγηση λυτρώνει τον άνθρωπο. Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης

Γέροντα, στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού οι Χριστιανοί έκαναν δημόσια εξομολόγηση. Βοηθάει αυτό;

- Άλλα τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και άλλα τώρα. Σήμερα αυτό δεν βοηθάει.

- Γιατί, Γέροντα; Τότε είχαν πιο πολύ ζήλο;

- Και πιο πολύ ζήλο είχαν και δεν είχαν αυτά που έχουν σήμερα οι άνθρωποι. Τώρα, βλέπεις, τα ανδρόγυνα χωρίζουν στα καλά καθούμενα, δεν είναι όπως παλιά.

Έχουν απομακρυνθή οι άνθρωποι από το μυστήριο της εξομολογήσεως, γι' αυτό και πνίγονται από τους λογισμούς και τα πάθη. Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημα τους, και ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται! «Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω. «Όχι», μου λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». «Όχι. Ήρθα να με κάνης καλά». «Μα πως; Πρέπει να μετανοήσης για τα σφάλματά σου, να εξομολογήσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς, όταν έχης ευλογία από τον πνευματικό σου, και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνης καλά. Ξεχνάς ότι υπάρχει και άλλη ζωή και πρέπει να ετοιμασθούμε για 'κεί;». «Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες, εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια. Έχω πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα ότι εσύ μπορείς να με κάνης καλά». Άντε τώρα! Τους μιλάς για εξομολόγηση, για την μέλλουσα ζωή, και σου λένε «αυτά είναι παραμύθια», και από την άλλη μεριά: «Βοήθησέ με, παίρνω χάπια». Εμ πως, με μαγικό τρόπο θα γίνουν καλά;

Και βλέπεις, πολλοί, ενώ έχουν προβλήματα που τα προκάλεσαν οι αμαρτίες τους, δεν πηγαίνουν στον πνευματικό που μπορεί να τους βοηθήση θετικά, αλλά καταλήγουν να εξομολογούνται στους ψυχολόγους. Λένε το ιστορικό τους, τους συμβουλεύονται για τα προβλήματά τους και, αν έχουν να περάσουν ένα ποτάμι, τους ρίχνουν μέσα και ή πνίγονται ή βγαίνουν , αλλά που βγαίνουν ...; Ενώ, αν πάνε να εξομολογηθούν στον πνευματικό, θα περάσουν στην άλλη όχθη από την γέφυρα άνετα, γιατί με το μυστήριο της εξομολογήσεως ενεργεί η Χάρις του Θεού και λυτρώνονται.

- Γέροντα, μερικοί λένε: «Δεν βρίσκουμε καλούς πνευματικούς, γι' αυτό δεν πάμε να εξομολογηθούμε».

- Αυτά είναι δικαιολογίες. Κάθε πνευματικός έχει θεία εξουσία, εφόσον φοράει πετραχήλι. Τελεί το μυστήριο, έχει την θεία Χάρη και, όταν διαβάση την συγχωρητική ευχή, ο Θεός σβήνει όλες τις αμαρτίες τις οποίες εξομολογηθήκαμε με ειλικρινή μετάνοια. Από μας εξαρτάται πόσο θα βοηθηθούμε από το μυστήριο της εξομολογήσεως. Ήρθε εκεί στο Καλύβι μια φορά κάποιος που είχε ψυχολογικά προβλήματα, με τον λογισμό ότι έχω διορατικό χάρισμα και θα μπορούσα να τον βοηθήσω. «Τι προβλέπεις, μου λέει, για μένα;». «Να βρης, του λέω, έναν πνευματικό να εξομολογήσαι, για να κοιμάσαι σαν το πουλάκι και να μην παίρνης χάπια». «Δεν υπάρχουν, μου λέει, σήμερα καλοί πνευματικοί. Παλιά υπήρχαν». Έρχονται με καλό λογισμό, ότι θα βοηθηθούν, αλλά δεν δέχονται αυτό που τους λες, και κρίμα στα ναύλα.

Βλέπω όμως και μια καινούργια τέχνη του διαβόλου. Βάζει στους ανθρώπους τον λογισμό ότι, αν κάνουν κάποιο τάμα και το εκπληρώσουν, αν πάνε και κανένα προσκύνημα, είναι εντάξει πνευματικά. Και βλέπεις πολλούς να πηγαίνουν με λαμπάδες και με τάματα στα μοναστήρια, στα προσκυνήματα, να τα κρεμάνε εκεί, να κάνουν και μεγάλους σταυρούς, να κλαίνε και λιγάκι, και να αρκούνται σ' αυτά. Δεν μετανοούν, δεν εξομολογούνται, δεν διορθώνονται, και χαίρεται το ταγκαλάκι.

- Γέροντα, ένας άνθρωπος που δεν εξομολογείται μπορεί να είναι εσωτερικά αναπαυμένος;

- Πώς να είναι αναπαυμένος; Για να νιώση κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξη τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνη με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται.

Πριν από την εξομολόγηση στην κορυφή του υπάρχει ομίχλη, βλέπει θαμπά και δικαιολογεί τα σφάλματά του. Γιατί, όταν ο νους του είναι σκοτισμένος από τις αμαρτίες, δεν βλέπει καθαρά. Με την εξομολόγηση κάνει μια «φούουου», φεύγει η ομίχλη και καθαρίζει ο ορίζοντας. Γι' αυτό, όσους έρχονται να συζητήσουμε ένα θέμα ή να μου ζητήσουν μια συμβουλή κ.λπ., αν δεν έχουν εξομολογηθή ποτέ, τους στέλνω πρώτα να εξομολογηθούν και μετά να έρθουν να μιλήσουμε. Μερικοί μου λένε: «Γέροντα, αφού εσύ μπορείς να καταλάβης τι πρέπει να κάνω γι' αυτό το θέμα, πες μου». «Και να καταλάβω εγώ τι πρέπει να κάνης, τους λέω, δεν θα καταλάβης εσύ τι θα σου πω. Γι' αυτό πήγαινε πρώτα να εξομολογηθής και ύστερα έλα να συζητήσουμε». Γιατί, πώς να επικοινωνήσης και να συνεννοηθής με έναν άνθρωπο, όταν βρίσκεται σε άλλη συχνότητα;

Με την εξομολόγηση πετάει ο άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει και καρποφορεί πνευματικά. Μια μέρα έσκαβα τον κήπο μου, για να φυτέψω λίγες ντοματιές. Εκείνη την ώρα ήρθε κάποιος και μου λέει: «Τι κάνεις, Γέροντα;». «Τι να κάνω; του λέω, εξομολογώ τον κήπο μου». «Καλά, Γέροντα, μου λέει, χρειάζεται και ο κήπος εξομολόγηση;». «Ασφαλώς χρειάζεται. Έχω διαπιστώσει πως, όταν τον εξομολογώ, βγάζω δηλαδή έξω πέτρες, αγριάδες, αγκάθια κ.λπ., τότε βγάζει επίσημα κηπευτικά, αλλιώς οι ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!» ...;

Πηγή: http://1myblog.pblogs.gr/2011/06/h-exomologhsh-lytrwnei-ton-anthrwpo-gerontas-pa-sios-o-agioreith.html